Dag 2

Les Arques – St. Medard.

Het is weer 11 uur, als Carmen (Ron’s echtgenote) ons afzet in les Arques, een klein dorp waar de beeldhouwer Ossip Zadkine heeft gewerkt.
Er is een permanente tentoonstelling van zijn werk, waar we uiteraard even langs gaan.
Mooi klein, subtiel museum. We willen nog wel ‘un café noir’ voordat we verder gaan, maar dat zit er op deze maandagochtend niet in. Alles nog dicht (voor zover er overigens op andere dagen wel iets open is).
Vanuit het dorp zakken we via de gele streepjes meteen al af naar groene en begroeide paden.
Rust en stilte wederom.
Na een km. of 5 lijkt de routebeschrijving niet meer op hetgeen wij voor onze ogen zien.
Aanvankelijk denken we dat het aan de beschrijving ligt, maar dan slaat de twijfel toe.
Bij een brug houden we krijgsraad en komen tot de conclusie dat we helemaal verkeerd zitten.
Al een km. of drie!
Terug, en met de hulp van wat boeren pakken we de goede draad weer op.
De doodlopende weg die wij niet in durfden, moet je juist als wandelaar wel kiezen, zo blijkt.
De automobilisten-manier-van-kijken ben je na één dag nog niet kwijt.
We komen door gehuchten als le Camus, en zijn na een uur of twee in Lherm.
Het is nog steeds mooi wandelweer.
Af en toe wat zon, af en toe bewolkt.
In Lherm hoopten we op koffie en een terras, maar ook hier is alles dicht.
Alleen de honden hebben belangstelling voor ons, zeker als we onze lunch gaan uitpakken bij het monument voor de
gevallenen voor la patrie.
Langs het Mariabeeld en de Mariakapel passeren we een soort privé golfveld, waarschijnlijk aangelegd door een van de vele Engelsen die hier wonen.
Via een steile klim (voor ons althans) over de Pech de Lherm lopen we bovenlangs een heuvel met een mooi uitzicht over de bossen om ons heen.
Als we binnenkomen in Tourmac zien we eerst een bakkersoven midden in het dorp staan.
Nou ja, dorp, met 10 huizen is het wel gedaan.
We kijken nog eens goed op de kaart, en besluiten dat we de geplande route langs de Menhirs voor vandaag laten zitten, en de korte weg naar St Medard nemen.
Gezien onze extra kilometers vanwege de foute route, is dat wel verantwoord.
De weg is goed te vinden. Langs het huisje van de familie Boorsma (met zwembad), er wonen hier veel Nederlanders en Engelsen) en een chateau d’eau (watertoren) bereiken we tegen zessen St. Medard.
Het is even zoeken naar het huis van Bert en Deta, maar ook dat lukt. Ze hebben prachtige gîtes voor ons klaarstaan, en de wijn is ok koel!
Onze bagage is door Ron naar St. Medard gebracht.
Zo gaat het deze hele week, zodat we nooit met bepakking op de rug hoeven te lopen.
Wat water en een broodje is alles wat we bij ons hebben.

Dag 3
.
.