Dag 6

Puy l’Eveque – Soturac.

De laatste wandeldag.
We besluiten het rustig aan te doen.
Weer bewolkt, met de belofte (van de krant) dat het in de loop van de middag open zal trekken.
Vanuit Puy gaan we de brug over en rechtsaf langs de Lot.
We passeren een barrage, waar zo te zien nog witte steenkool wordt gewonnen.
Dan weg van de Lot en door de druivenvelden.
Over het terrein van een wijnboerderij lopen we naar een oude spoorbrug.
Via het struikgewas klimmen we naar het talud, zodat we weer de Lot over kunnen.
Grove spoorwegstenen maken het wandelen hier niet gemakkelijk.
Gelukkig dat de bielzen weg zijn, anders was het nog lastiger.
Door het gebladerte wordt Duravel zichtbaar.
We besluiten daar even halt te houden.
Er is zowaar een etablissement open waar ze koffie hebben.
En na enig heen en weer gepraat, blijkt het ook mogelijk sandwiches te produceren. Of beter: boterhammen.
Dikke plakken grijs brood met jambon.
Wandelaarsvoedsel dat de burger moed geeft voor de laatste loodjes.
Terug naar de oude spoorlijn, die nu een aantal km. langs de Lot loopt.
Er zijn af en toe wat visstekjes, zonder vissers overigens.
Als we op één van die stekken even wat drinken, zie we aan de overkant (op een afstand van een 100 meter) een behoorlijk groot beest (formaat kleine hond) door het water zwemmen.
Hij knabbelt aan een overhangende boomtak.
Dat moet wel haast een bever zijn geweest.
De route is niet zo stil als anders.
Bovenlangs loopt de D811, niet zo’n drukke weg maar in vergelijking met de andere dagen ervaren wij het als een snelweg.
Dan eindigt de spoorwegroute.
We komen nog een paar oude stationnetjes tegen, die soms mooi verbouwd zijn.
Eén daarvan is Soturac/Touriac.
De naam is op het stationsgebouwtje nog te lezen.
Nu kan het niet ver meer zijn. Dat valt toch nog even tegen, want we lopen buitenom naar Soturac.
Maar eindelijk, tegen vijf uur, zien we de oranje geverfde boerderij van Ron liggen vanuit het veld.
Nog een paar stappen, en dan hebben we voor onszelf toch een mooie prestatie neergezet.

Evaluatie
.
.